VGA JOY E.P. 16
VGA JOY E.P. 16
แทฮยองผลักประตูเข้าห้องมาด้วยอารมณ์คุกรุ่น กระแทกเท้าเดินมาทิ้งตัวนั่งลงหน้าทีวีในส่วนของห้องนั่งเล่นที่ติดกับส่วนของห้องครัว ในมือยังคงสไลด์หน้าจอโทรศัพท์เครื่องบางไปมาอย่างไม่เข้าใจ
ก็รู้อยู่หรอกนะว่าไม่สบาย ไม่มาหาก็ไม่ว่าแต่มันขนาดถึงกับต้องไม่รับโทรศัพท์กันเลยหรือไง ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบแถมไม่อ่านเลยด้วยซ้ำ เป็นถึงขนาดนี้โฮซอกยังบอกว่าอาการไม่หนักอีกหรือไง แถมจีมินยังยืนยันนักยืนยันหนาว่าไม่ต้องเป็นห่วง มันจะไม่แปลกไปหน่อยหรอที่ลูกแมวอย่างมินยุนกิจะกล้าไม่รับโทรศัพท์กล้าไม่ตอบข้อความของเขา หรือว่ามีอะไรปิดบังอยู่กันแน่
ยิ่งคิดยิ่งน่าโมโห อุตส่าปฏิเสธครอบครัวไปหวังจะอยู่ฉลองกับแฟนตัวเล็ก แต่ดันซื่อบื้อไม่รู้เรื่องรู้ราวแถมยังมาป่วยให้ต้องเป็นห่วงกันอีก
แทฮยองกระดกกระป๋องเบียร์ที่ลุกขึ้นเดินไปหยิบมาจากตู้เย็นเมื่อสักครู่เข้าปาก ความเย็นจากเบียร์แผ่ซ่านลงไปตามลำคอรับรู้ได้ถึงรสหวานขมของมัน หวังว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์จะดับอารมณ์ความร้อนรุ่มในจิตใจลงไปได้บ้าง
แกร็ก
ฮื่อ?
เสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างหล่นลงมากระทบกับพื้นทำให้แทฮยองหลืบสายตามองไปยังที่มาของต้นเสียง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความแครงใจ ประตูห้องนอนที่ปิดเอาไว้ไม่สนิททำให้รับรู้ได้ถึงความเย็นจากแอร์คอนดิชั่นที่เล็ดลอดจากภายในห้องนอนออกมาข้างนอก มีคนอยู่ในห้อง? ให้ตายเถอะ มัวแต่คิดอะไรวุ่นวายจนลืมสังเกต
แทฮยองละกระป๋องเบียร์ออกจากปากจัดการลงวางกับโต๊ะเบาๆ ก่อนจะผุดลุกขึ้นเดินตรงไปทางห้องนอนซึ่งอยู่ไม่ไกลกันเลย มือใหญ่ค่อยๆดันบานประตูเข้าไปช้าๆ เพ่งสายตากวาดมองไปด้านในที่มืดสนิทอย่างระมัดระวัง
ร่างสูงชะงักกึกกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก ไม่จริงน่า...นี่เขาเจอดีเข้าให้หรือยังไง ตาคมยังคงเพ่งมองเงารางๆที่นั่งอยู่ตรงกลางเตียงขนาดคิงไซส์ของเขา ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปกดเปิดสวิตซ์ไฟให้มันรู้ๆกันไปว่ามันเป็นคนหรือผีกันแน่
พรึบ!
"อ๊ะ"
"ยุนกิ!"
"ครับ" ร่างบางบนเตียงขานรับมองคนมาใหม่ตาแป๋วพร้อมกับส่งยิ้มหวานมาให้
"ทำไม เราถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ไหนโฮซอกบอกว่าเราไม่สบาย แล้วทำไมแต่งตัวแบบนี้" แทฮยองถึงกับตะกุกตะกักมองร่างขาวโพลนบนเตียงหายใจติดขัด
ให้ตายเถอะใครสั่งใครสอนให้แต่งตัวแบบนี้วะ รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน กายขาวๆตัดกับริิบบิ้นสีแดงสดที่ผูกเป็นโบเอาไว้กับลำคอระหง เสื้อที่ใส่เป็นเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์บางๆคอก็กว้างจนหน้าใจหาย กว้างจนเผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียนข้างหนึ่ง แล้วนั้น แม่เจ้าโว้ย ใส่แค่เสื้อหรือเปล่าวะ ทำไมมันขาวแบบนี้ ขาขาวๆที่โผล่พ้นชายเสื้อออกมาทำเอาแทฮยองหายใจหืดหาดขึ้นมาเลยทีเดียว อยากจะพุ้งเข้าไปฟัดอีกคนให้จมเตียงไปเลย
"กิมารอพี่แท"
"รอพี่?"
"ครับ สุขสันต์วันเกิดนะครับพี่แท" ยิ้มหวานสดใสถูกส่งมาให้อีกรอบพร้อมกับคำอวยพรวันเกิด แทฮยองถึงกับตั้งรับแทบไม่ทัน
"อ่า ให้ตายเถอะมินยุนกิ รู้ไหมว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไร"
"ทำไมหรอครับ?" ลูกแมวบนเตียงเอียงคอมองอย่างไม่เข้าใจ
"ใครสั่งใครสอนให้แต่งตัวแบบนี้"
"ทำไมหละ พี่แทไม่ชอบหรอ แต่จีมินบอกว่าแต่งแบบนี้แล้วพี่แทจะชอบ" หน้าหวานงอลงด้วยคิดว่าอีกคนไม่ชอบจริงๆ
"แล้วจีมินได้บอกไหมว่าถ้าแต่งแบบนี้แล้วจะโดนอะไร"
"ก็...บอก"
"แสดงว่ารู้"
"อื้ม"
"แน่ใจ?"
"กิตั้งใจให้พี่แทเป็นของขวัญวันเกิด"
"ยุนกิ ให้ตายเถอะ นั่งรออยู่นี่เดี๋ยวพี่เข้ามา" แทฮยองผลุบหายออกจากห้องไปอีกครั้ง ปล่อยให้คนตัวเล็กมองตามตาปริบๆแต่ก็ยอมนั่งรอตามคำสั่ง
ส่วนคนด้านนอกพอพ้นออกมาได้ก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความไปโวยวายกับเพื่อนสนิททั้งสอง หนึ่งในนั้นตอบกลับมาอย่างรวดเร็วและแสดงให้แทฮยองรู้ว่าสรุปแล้วทุกคนรู้เห็นเป็นใจกันหมด มีเพียงเขาที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร หลังระบายความอัดอั้นภายในใจไปแล้วแทฮยองก็กดปิดแชททันที เอื้อมมือไปหยิบกระป๋องเบียร์อันเดิมที่วางทิ้งไว้มากระดกจนหมดภายในรวดเดียว
ร่างสูงลุกขึ้นหุนหันกลับเข้าห้องไปอีกครั้ง ภายในใจร้อนรุ่มจนแทบจะบ้าตาย แทฮยองขยับกายคลานขึ้นเตียงอย่างช้าๆ ตาคมกวาดมองความขาวเนียนที่โผล่พ้นออกมาจากเสื้อ ลำคอขาวที่ยังมีริบบิ้นสีแดงผูกโบเอาไว้บ่งบอกว่าของขวัญชิ้นนี้กำลังรอคอยให้เจ้าของมันมาเปิด
"ยุนกิ" เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกขึ้นมาเบาๆจนแทบจะเป็นกระซิบ
"ครับ"
"แน่ใจแล้วใช่ไหม?" แทฮยองถามย้ำอีกครั้งให้แน่ใจเพราะถ้าได้เริ่มแล้วมันก็ยากที่จะหันหลังกลับ เขาไม่อยากทรมานเช่นเดียวกันเขาก็ไม่อยากจะบังคับ จะไม่ฝืนถ้าอีกคนไม่พร้อมจริงๆ
"แน่ใจครับ" แต่ยุนกิเองก็ตอบรับด้วยความแน่วแน่เพราะคิดมาดีแล้วเหมือนกัน
"ถ้าเริ่มแล้วพี่หยุดไม่ได้นะ"
"ครับ"
"เจ็บก็ไม่หยุดนะ"
"ถ้าอย่างนั้นพี่แทช่วยอ่อนโยนกับกิได้ไหมอ่า กิจะได้ไม่เจ็บ" เจ้าลูกแมวออดอ้อน
"พี่จะพยายามให้กิเจ็บน้อยที่สุดนะครับ" แทฮยองค่อยๆดึงปลายริบบิ้นให้คลายออกจากลำคอขาว พยายามเก็บอาการตื่นเต้นบังคับไม่ให้มือไม้สั่น ให้ตายเถอะ ผ่านประสบการณ์มาก็เยอะทุกรูปแบบกะอีแค่โดนอ่อยแค่นี้ถึงกับไปไม่เป็นเลยกู
"อืมห์" หน้าหวานเชิดขึ้นเปิดทางให้ เมื่อจมูกโด่งแตะเข้ากับสันกรามมนกดไล่ลงมาตามลำคอเพื่อสูดกลิ่นหอมหวานชวนให้หลงไหลจนอยากจะกลืนกิน ฝ่ามือหนาลูบไล้นวดคลึงบ่าเล็กเปลือยอีกข้างก็ลูบวนอยู่กับต้นขาเนียนที่โผล่ออกมา
"ได้ใส่ชั้นในไหมคะ"
"สะ ใส่"
"งั้นพี่ถอดนะ ลุกขึ้นหน่อย" แทฮยองสั่งอีกคนลุกขึ้นยืนตรงหน้าก่อนจะสอดมือเข้าไปเกาะเกี่ยวเอาอันเดอร์แวตัวเล็กดึงออกมาจนพ้นปลายเท้า
"อื้ม" พอโดนจับให้นั่งคุกเข่าก็ทำให้ใบหน้าทั้งสองอยู่ระดับเดียวกันพอดี ปากเล็กจึงโดนจู่โจมก่อนเป็นอันดับแรก
สองมือใหญ่สอดเข้าลูบไล้เอวเล็กคอดอย่างกับผู้หญิงไปมาแล้วขยับลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมมนที่เคยจับผ่านโดยที่ยังมีเนื้อผ้าขวางกั้น ขณะที่ปากหนายังคงบดเบียดดูดตอดเอาความหวานจากปากบางไม่ยอมหยุด
ตอนนี้ยุนกิรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะไม่ไหวหายใจติดขัดไปหมด ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจนต้องเกาะกอดบ่ากว้างเอาไว้ด้วยสองมือ
"แลบลิ้นออกมาหน่อย"
"อื้อ" คนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัวเมื่อโดนอีกคนตวัดลิ้นออกมาเกี่ยวรัดภายนอกปาก
"อ๊าส์" น้ำลายสีใสที่ไหลหยาดเยิ้มลงมาตามคางมนแทฮยองก็จัดการตวัดเลียอย่างไม่นึกรังเกียจ ก่อนจะประกบปากจูบเข้าอีกรอบ ดูดดึงลิ้นเรียวจนแถบจะหลุดติดปากตัวเองออกมา
"อ๊ะ" แทฮยองผละกายออกก่อนจะดันให้คนตัวเล็กนอนราบลงกับที่นอนนุ่ม จับสองขาเรียวอ้ากว้างจนเผยให้เห็นแกนกายเล็กน่ารัก ยุนกิทำได้แค่พยายามดึงปลายเสื้อมาปิดด้วยความเขินอาย แต่เสื้อก็สั้นเกินกว่าจะปิดอะไรๆได้หมด
"งื้อ พี่แท"
แทฮยองบรรจงจูบไล่จากปลายเท้าขึ้นมาตามเรียวขาเล็ก ยุนกิถึงกับครางฮื่อออกมาทันทีที่ปากร้อนกดทาบลงกับซอกขาด้านในเกือบจะถึงจุดหวามไหวอยู่แล้วเชียว
มือหนาคว้าเอาหมอนใบใหญ่จัดการรองสะโพกเล็กขึ้น ดันขาสองข้างที่อ้ากว้างโน้มไปข้างหน้าจนเผยให้เห็นทางรักปิดสนิทสีแดงอมชมพูที่มองด้วยตาเปล่าแทฮยองก็รู้ว่าไม่เคยมีใครได้กล้ำกลายผ่านเข้าไปมาก่อน
"อ๊ะ เดี๋ยวๆ พี่ อย่าเลียสิ ไม่เอา ฮึก แบบนี้" ยุนกิเอ่ยห้ามปรามตะกุกตะกักสองขาสั่นพับๆเมื่ออีกคนลงลิ้นตวัดเลียตรงจุดนั้น
"อื้มห์ อยู่นิ่งๆสิคะ พี่แทจะช่วยให้กิไม่เจ็บไง"
"แล้วมัน ต้องเลียแบบนี้หรือไงเล่า"
"ต้องเบิกทางก่อน ไม่งั้นกิจะเจ็บตอนที่พี่เข้าไปนะ"
"อื้อ อึ ฮึก เสียว พี่แทกิเสียว อ๊า" ยุนกิครวญครางออกมาอย่างกั้นเอาไว้ไม่อยู่ กายบางบิดเร้าด้วยความเสียว ความเย็นของน้ำลายและความสากของลิ้นใหญ่ทำให้ยุนกิผู้ไม่เคยกับอะไรแบบนี้ถึงกับไปไม่เป็น
"ฮึก อึก อื้อ ทำอะไร กิเจ็บ" ความรู้สึกแน่นตึงทำให้ยุนกิต้องพยุงกายชะโงกหน้าขึ้นมาดูว่าอีกคนกำลังทำอะไรกับตัวเอง
หน้าหวานขมวดเข้าหากันทุกครั้งที่นิ้วใหญ่ดันเข้ามาแล้วถอนออกไปในช่องทางเล็กแคบโดยมีเจลหล่อลื้นเป็นตัวช่วย
"ชู่ว ไม่เกร็งนะเด็กดี พี่จะค่อยๆนะ" แทฮยองผละขึ้นมากอดหอมปลอบอีกคนอย่างใจเย็น ขณะที่นิ้วยังเสียบคาเอาไว้ที่เดิม
"อื้ม จ๊วบๆ" เสียงดูดปากดังขึ้นอีกครั้งเพื่อดึงความสนใจไปที่อื่นก่อนที่แทฮยองจะสอดเพิ่มเข้าไปอีกนิ้ว สองนิ้วคว้านเบิกทางให้กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้
"พร้อมไหม พี่ไม่ไหวแล้ว" ในที่สุดความอดกลั้นของแทฮยองก็สิ้นสุด ร่างหนาผละออกปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวเองด้วยความรวดเร็ว
ท่อนลำใหญ่ที่ดีดผึงออกมาชี้หน้ายุนกิอย่างเกรี้ยวกราด ทำให้ต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความลำบากใจ ถอนตัวตอนนี้ทันไหมนะ ทำไมมันถึงได้ใหญ่ขนาดนั้น เขาจะตายไหมเนี่ย
"ตกใจอะไรคะ"
"มัน ใหญ่ไปไหมอ่า กิกลัว"
"ลองจับดู ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวกิจะชอบจนขอให้พี่เอาอีก" แทฮยองจับมือเล็กให้มากอบกำทำความรู้จักกับท่อนลำร้อนก่อนจะชักนำให้รูดขึ้นรูดลงไปตามความยาว
"ซี้ด มินยุนกิ แค่มือก็ทำพี่เสียวขนาดนี้เลยหรอ"
"พี่แทชอบหรอ" ยุนกิถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเมื่อเห็นอีกคนครวญครางเหมือนจะชอบ
"ชอบค่ะ แต่เอาไว้วันหลังพี่แทค่อยสอนนะ ตอนนี้พี่แทไม่ไหว อยากเข้าไปในตัวหนูใจจะขาดแล้ว อยากกระแทกหนูแรงๆ"
"งื้อ พี่แท ไหนบอกจะทำเบาๆ"
"จะเข้าไปแล้วนะ" แทฮยองจับอ้าขาเล็กออกอีกรอบถูไถส่วนหัวปริ่มน้ำกับช่องรักที่เบิกทางเอาไว้ก่อนหน้านี้
"อื้อ อ๊ะ" ยุนกิหลับตาปี๋เกร็งรับความเจ็บจากส่วนหัวที่กำลังดุนดันเข้ามา แทฮยองดึงชายเสื้อที่อีกคนยังสวมอยู่ขึ้นไปกองไว้ด้านบน ก้มลงกระดกลิ้นเลียติ่งไตยอดอกเล็กที่แข็งสู้ทันทีที่โดนแตะและสลับดูดเลียอีกข้างไม่ให้น้อยหน้ากัน
"อื้อ อ๊า เจ็บ หื่อ เสียว"
"สรุปเจ็บหรือเสียวกันแน่คะ" แทฮยองถามขณะที่เปลี่ยนเป็นมาซุกไซ้หน้าคมเข้ากับซอกคอหอมแทน ปากร้อนกดจูบดูดเลียลำคอขาวทั้งสองข้างจนช้ำไปหมด ในส่วนของด้านล่างก็คืบคลานเข้ามาจนสุดความยาวโดยที่ยุนกิไม่รู้ตัว
"เจ็บข้างล่าง ฮ๊า เสียว อึก เสียวข้างบน"
"งั้นเดี๋ยวพี่จะทำให้เสียวข้างล่าง เอาไหมคะ"
"อืม" เสียงครางต่ำดังขึ้นทุกครั้งที่แทฮยองดันแกนกายเข้ามาใหม่หลังจากถอนออกไปจนเกือบสุดลำ
"มินยุนกิ สุดยอดเลย อ๊าห์คนเก่ง" หลังจากถอนเข้าถอนออกแกล้งคนใต้ร่างอยู่นานก็กลายเป็นแทฮยองเองที่จะไม่ไหว ความรู้สึกตอนนี้มันอยากแต่จะกระแทกกายเข้าใส่แรงๆ แต่ก็กลัวว่าคนใต้ร่างจะยังรับเอาไว้ไม่ไหว
"ยุนกิขา พี่แท ซี้ดส์ พี่ขอทำแรงๆได้ไหม"
"กิตามใจพี่แท อึก อื้อ อ๊ะๆๆๆ" พออีกคนอนุญาตแทฮยองก็ใส่แรงเต็มแม็คเลย เอวหนาสาวเข้าหาถี่กระชั่นรุนแรงตามอารมณ์ที่พุ้งขึ้นสูงตอนนี้
"ตอดแรงๆ อ๊า"
"พี่ อ๊า แฮ่กๆๆ กิเสียว" เสียงแหบเล็กบอกกระท่อนกระแท่นตามแรงกระทั้น
"เสียวมากไหมคนเก่ง"
"อืม อ๊ะๆๆๆๆ"
"เสียวมากใช่ไหม ตอดพี่ถี่จัง ซี้ดส์ อ๊า ยุนกิทำไมแน่นแบบนี้"
"พี่ พี่แท อ่า อึก"
"จะเสร็จใช่ไหม" มือใหญ่ช่วยชักรูดแกนแกนเล็กกระตุ้นให้อารมณ์ของยุนกิพุ้งถึงขีดสุดแล้วตอนนี้
"อื้ม กิไม่รู้" ดวงหน้าหวานหลับตาปี๋แต่พงกหัวรับๆไป กัดอมนิ้วตัวเองอย่างไม่รู้จะต้องทำยังไง
"อ๊าส์ อะ ฮึกๆๆ" สุดท้ายกายขาวก็กระตุกสั่นหงึกๆจากการได้ปลดปล่อย หัวสมองขาวโพลนความรู้สึกมากมายตีตื้นเข้ามาทำเอายุนกิถึงกลับน้ำตาคลอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เป็นความรู้สึกที่ไม่ได้เจ็บปวดแต่ก็อธิบายไม่ถูกว่ารู้สึกแบบไหน
"รู้สึกดีไหมคะ" แทฮยองบรรจงจูบซับน้ำตาให้ด้วยความอ่อนโยน
"งืม" กายที่ยังนอนหายใจระทวยอยู่ครางต่ำออกมาเมื่อคนด้านบนขยับส่วนที่ยังเชื่อมต่ออีกครั้งเนิบนาบ
"งั้นตาพี่บ้างนะทีนี่"
"อ๊ะๆๆ" ทุกจังหวะที่โดนกระทุ้งใส่ยุนกิแทบจะห้ามตัวเองไม่ให้ครางออกมาไม่ได้
"ยุนกิ"
"พี่ อ่า เบาหน่อย กิอื้ม ตรงนั้น" หน้าท้องแบนเกร็งรับความเสียดเสียวสองมือกำผ้าปูจนยับยู่ยี่
"ตรงนี้ใช่ไหม"
"พอแล้วๆ อื้อ พี่ พอก่อน ไม่ไหว อ๊าส์ มันเสียวไป" ปากเล็กห่อเข้าหากันร้องครวญครางวอนขอ ตรงที่อีกคนเน้นกระแทกใส่ให้โดนจุดเสียวนั้นซ้ำๆ มันมากเกินไปยนุกิรู้สึกว่าตัวเองจะไม่ไหวเอา
"ฮื่อ ฮึก กิไม่ไหวอีกแล้ว อ๊า"
"พี่ก็ไม่ไหวแล้ว ปล่อยพร้อมกันนะ" รอบนี้ไม่ต้องถึงมือของแทฮยองนักเรียนหัวไวก็จัดการตัวเองได้อย่างรู้งาน
แทฮยองรวบเอวเล็กไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง จับกระแทกกระทั้นเข้าหาลำกายใหญ่เอวสอบเด้งสวนกลับเข้าหาลึกและถี่จนคนใต้ร่างหัวสั่นหัวคลอนไปเลย เสียงครางดังแข่งกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดของที่นอนสปริงที่รองรับสองร่างเอาไว้ตอนนี้
ไม่นานเสียงคำรามลั้นก็ดังก้องภายในห้อง กายหนากระตุกถี่ๆใส่คนใต้ร่างรุนแรง ความรู้สึกอุ่นวาบเมื่อน้ำคาวถูกปลดปล่อยเข้ามาเต็มช่องทางรัก ยุนกิเองก็สุขสมออกมาอีกรอบพร้อมกันหน้าท้องแบนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบคาวของตัวเอง
"อื้มห์ ยุนกิ โคตรสุดยอดเลยวะ แฮ่กๆๆ ฟอด" แทฮยองทิ้งกายลงมาฟัดหอมคนตัวเล็กด้วยความอิ่มล้นทั้งที่ยังไม่ได้ถอดถอนแกนกายชายออกไป
"อื้อ พี่ หนัก"
"อีกรอบไหวไหม"
"ห๊ะ!" ยุนกิถามอีกตนตาโต นี่เขายังไม่ทันได้พักให้หายเหนื่อยเลยนะ แต่ว่าอีกส่วนที่ยังคาอยู่ทำไมมันแข็งตัวขึ้นมาอีกแล้วละ
"อีกรอบนะครับ"
"ไม่เอา กิเหนื่อยแล้วนะพี่แท"
"เหนื่อยอะไรกัน พี่แทเป็นคนทำไม่เห็นรู้สึกเลย"
"พี่แทอ่า อื้ม อ๊ะ" เสียงปฏิเสธกลายเป็นเสียงครวญครางเพราะมินยุนกินะเคยขัดใจแทฮยองได้ซะที่ไหน
ไม่รู้คิดถูกหรือผิดแต่ก็คิดมาดีแล้วที่ยอมให้ของขวัญชิ้นนี้ ได้แต่หวังว่าอีกคนจะรักษาของขวัญที่ให้เป็นอย่างดี หวังว่าชีวิตที่ฝากเอาไว้แทฮยองจะไม่ทิ้งขว้างหรืิอปล่อยมือจากกัน เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นยุนกิเองก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร มินยุนกินะให้คิมแทฮยองไปหมดแล้วทั้งชีวิตและจิตใจ
แทฮยองผลักประตูเข้าห้องมาด้วยอารมณ์คุกรุ่น กระแทกเท้าเดินมาทิ้งตัวนั่งลงหน้าทีวีในส่วนของห้องนั่งเล่นที่ติดกับส่วนของห้องครัว ในมือยังคงสไลด์หน้าจอโทรศัพท์เครื่องบางไปมาอย่างไม่เข้าใจ
ก็รู้อยู่หรอกนะว่าไม่สบาย ไม่มาหาก็ไม่ว่าแต่มันขนาดถึงกับต้องไม่รับโทรศัพท์กันเลยหรือไง ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบแถมไม่อ่านเลยด้วยซ้ำ เป็นถึงขนาดนี้โฮซอกยังบอกว่าอาการไม่หนักอีกหรือไง แถมจีมินยังยืนยันนักยืนยันหนาว่าไม่ต้องเป็นห่วง มันจะไม่แปลกไปหน่อยหรอที่ลูกแมวอย่างมินยุนกิจะกล้าไม่รับโทรศัพท์กล้าไม่ตอบข้อความของเขา หรือว่ามีอะไรปิดบังอยู่กันแน่
ยิ่งคิดยิ่งน่าโมโห อุตส่าปฏิเสธครอบครัวไปหวังจะอยู่ฉลองกับแฟนตัวเล็ก แต่ดันซื่อบื้อไม่รู้เรื่องรู้ราวแถมยังมาป่วยให้ต้องเป็นห่วงกันอีก
แทฮยองกระดกกระป๋องเบียร์ที่ลุกขึ้นเดินไปหยิบมาจากตู้เย็นเมื่อสักครู่เข้าปาก ความเย็นจากเบียร์แผ่ซ่านลงไปตามลำคอรับรู้ได้ถึงรสหวานขมของมัน หวังว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์จะดับอารมณ์ความร้อนรุ่มในจิตใจลงไปได้บ้าง
แกร็ก
ฮื่อ?
เสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างหล่นลงมากระทบกับพื้นทำให้แทฮยองหลืบสายตามองไปยังที่มาของต้นเสียง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความแครงใจ ประตูห้องนอนที่ปิดเอาไว้ไม่สนิททำให้รับรู้ได้ถึงความเย็นจากแอร์คอนดิชั่นที่เล็ดลอดจากภายในห้องนอนออกมาข้างนอก มีคนอยู่ในห้อง? ให้ตายเถอะ มัวแต่คิดอะไรวุ่นวายจนลืมสังเกต
แทฮยองละกระป๋องเบียร์ออกจากปากจัดการลงวางกับโต๊ะเบาๆ ก่อนจะผุดลุกขึ้นเดินตรงไปทางห้องนอนซึ่งอยู่ไม่ไกลกันเลย มือใหญ่ค่อยๆดันบานประตูเข้าไปช้าๆ เพ่งสายตากวาดมองไปด้านในที่มืดสนิทอย่างระมัดระวัง
ร่างสูงชะงักกึกกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก ไม่จริงน่า...นี่เขาเจอดีเข้าให้หรือยังไง ตาคมยังคงเพ่งมองเงารางๆที่นั่งอยู่ตรงกลางเตียงขนาดคิงไซส์ของเขา ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปกดเปิดสวิตซ์ไฟให้มันรู้ๆกันไปว่ามันเป็นคนหรือผีกันแน่
พรึบ!
"อ๊ะ"
"ยุนกิ!"
"ครับ" ร่างบางบนเตียงขานรับมองคนมาใหม่ตาแป๋วพร้อมกับส่งยิ้มหวานมาให้
"ทำไม เราถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ไหนโฮซอกบอกว่าเราไม่สบาย แล้วทำไมแต่งตัวแบบนี้" แทฮยองถึงกับตะกุกตะกักมองร่างขาวโพลนบนเตียงหายใจติดขัด
ให้ตายเถอะใครสั่งใครสอนให้แต่งตัวแบบนี้วะ รู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน กายขาวๆตัดกับริิบบิ้นสีแดงสดที่ผูกเป็นโบเอาไว้กับลำคอระหง เสื้อที่ใส่เป็นเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์บางๆคอก็กว้างจนหน้าใจหาย กว้างจนเผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียนข้างหนึ่ง แล้วนั้น แม่เจ้าโว้ย ใส่แค่เสื้อหรือเปล่าวะ ทำไมมันขาวแบบนี้ ขาขาวๆที่โผล่พ้นชายเสื้อออกมาทำเอาแทฮยองหายใจหืดหาดขึ้นมาเลยทีเดียว อยากจะพุ้งเข้าไปฟัดอีกคนให้จมเตียงไปเลย
"กิมารอพี่แท"
"รอพี่?"
"ครับ สุขสันต์วันเกิดนะครับพี่แท" ยิ้มหวานสดใสถูกส่งมาให้อีกรอบพร้อมกับคำอวยพรวันเกิด แทฮยองถึงกับตั้งรับแทบไม่ทัน
"อ่า ให้ตายเถอะมินยุนกิ รู้ไหมว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไร"
"ทำไมหรอครับ?" ลูกแมวบนเตียงเอียงคอมองอย่างไม่เข้าใจ
"ใครสั่งใครสอนให้แต่งตัวแบบนี้"
"ทำไมหละ พี่แทไม่ชอบหรอ แต่จีมินบอกว่าแต่งแบบนี้แล้วพี่แทจะชอบ" หน้าหวานงอลงด้วยคิดว่าอีกคนไม่ชอบจริงๆ
"แล้วจีมินได้บอกไหมว่าถ้าแต่งแบบนี้แล้วจะโดนอะไร"
"ก็...บอก"
"แสดงว่ารู้"
"อื้ม"
"แน่ใจ?"
"กิตั้งใจให้พี่แทเป็นของขวัญวันเกิด"
"ยุนกิ ให้ตายเถอะ นั่งรออยู่นี่เดี๋ยวพี่เข้ามา" แทฮยองผลุบหายออกจากห้องไปอีกครั้ง ปล่อยให้คนตัวเล็กมองตามตาปริบๆแต่ก็ยอมนั่งรอตามคำสั่ง
ส่วนคนด้านนอกพอพ้นออกมาได้ก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความไปโวยวายกับเพื่อนสนิททั้งสอง หนึ่งในนั้นตอบกลับมาอย่างรวดเร็วและแสดงให้แทฮยองรู้ว่าสรุปแล้วทุกคนรู้เห็นเป็นใจกันหมด มีเพียงเขาที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร หลังระบายความอัดอั้นภายในใจไปแล้วแทฮยองก็กดปิดแชททันที เอื้อมมือไปหยิบกระป๋องเบียร์อันเดิมที่วางทิ้งไว้มากระดกจนหมดภายในรวดเดียว
ร่างสูงลุกขึ้นหุนหันกลับเข้าห้องไปอีกครั้ง ภายในใจร้อนรุ่มจนแทบจะบ้าตาย แทฮยองขยับกายคลานขึ้นเตียงอย่างช้าๆ ตาคมกวาดมองความขาวเนียนที่โผล่พ้นออกมาจากเสื้อ ลำคอขาวที่ยังมีริบบิ้นสีแดงผูกโบเอาไว้บ่งบอกว่าของขวัญชิ้นนี้กำลังรอคอยให้เจ้าของมันมาเปิด
"ยุนกิ" เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกขึ้นมาเบาๆจนแทบจะเป็นกระซิบ
"ครับ"
"แน่ใจแล้วใช่ไหม?" แทฮยองถามย้ำอีกครั้งให้แน่ใจเพราะถ้าได้เริ่มแล้วมันก็ยากที่จะหันหลังกลับ เขาไม่อยากทรมานเช่นเดียวกันเขาก็ไม่อยากจะบังคับ จะไม่ฝืนถ้าอีกคนไม่พร้อมจริงๆ
"แน่ใจครับ" แต่ยุนกิเองก็ตอบรับด้วยความแน่วแน่เพราะคิดมาดีแล้วเหมือนกัน
"ถ้าเริ่มแล้วพี่หยุดไม่ได้นะ"
"ครับ"
"เจ็บก็ไม่หยุดนะ"
"ถ้าอย่างนั้นพี่แทช่วยอ่อนโยนกับกิได้ไหมอ่า กิจะได้ไม่เจ็บ" เจ้าลูกแมวออดอ้อน
"พี่จะพยายามให้กิเจ็บน้อยที่สุดนะครับ" แทฮยองค่อยๆดึงปลายริบบิ้นให้คลายออกจากลำคอขาว พยายามเก็บอาการตื่นเต้นบังคับไม่ให้มือไม้สั่น ให้ตายเถอะ ผ่านประสบการณ์มาก็เยอะทุกรูปแบบกะอีแค่โดนอ่อยแค่นี้ถึงกับไปไม่เป็นเลยกู
"อืมห์" หน้าหวานเชิดขึ้นเปิดทางให้ เมื่อจมูกโด่งแตะเข้ากับสันกรามมนกดไล่ลงมาตามลำคอเพื่อสูดกลิ่นหอมหวานชวนให้หลงไหลจนอยากจะกลืนกิน ฝ่ามือหนาลูบไล้นวดคลึงบ่าเล็กเปลือยอีกข้างก็ลูบวนอยู่กับต้นขาเนียนที่โผล่ออกมา
"ได้ใส่ชั้นในไหมคะ"
"สะ ใส่"
"งั้นพี่ถอดนะ ลุกขึ้นหน่อย" แทฮยองสั่งอีกคนลุกขึ้นยืนตรงหน้าก่อนจะสอดมือเข้าไปเกาะเกี่ยวเอาอันเดอร์แวตัวเล็กดึงออกมาจนพ้นปลายเท้า
"อื้ม" พอโดนจับให้นั่งคุกเข่าก็ทำให้ใบหน้าทั้งสองอยู่ระดับเดียวกันพอดี ปากเล็กจึงโดนจู่โจมก่อนเป็นอันดับแรก
สองมือใหญ่สอดเข้าลูบไล้เอวเล็กคอดอย่างกับผู้หญิงไปมาแล้วขยับลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมมนที่เคยจับผ่านโดยที่ยังมีเนื้อผ้าขวางกั้น ขณะที่ปากหนายังคงบดเบียดดูดตอดเอาความหวานจากปากบางไม่ยอมหยุด
ตอนนี้ยุนกิรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะไม่ไหวหายใจติดขัดไปหมด ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจนต้องเกาะกอดบ่ากว้างเอาไว้ด้วยสองมือ
"แลบลิ้นออกมาหน่อย"
"อื้อ" คนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัวเมื่อโดนอีกคนตวัดลิ้นออกมาเกี่ยวรัดภายนอกปาก
"อ๊าส์" น้ำลายสีใสที่ไหลหยาดเยิ้มลงมาตามคางมนแทฮยองก็จัดการตวัดเลียอย่างไม่นึกรังเกียจ ก่อนจะประกบปากจูบเข้าอีกรอบ ดูดดึงลิ้นเรียวจนแถบจะหลุดติดปากตัวเองออกมา
"อ๊ะ" แทฮยองผละกายออกก่อนจะดันให้คนตัวเล็กนอนราบลงกับที่นอนนุ่ม จับสองขาเรียวอ้ากว้างจนเผยให้เห็นแกนกายเล็กน่ารัก ยุนกิทำได้แค่พยายามดึงปลายเสื้อมาปิดด้วยความเขินอาย แต่เสื้อก็สั้นเกินกว่าจะปิดอะไรๆได้หมด
"งื้อ พี่แท"
แทฮยองบรรจงจูบไล่จากปลายเท้าขึ้นมาตามเรียวขาเล็ก ยุนกิถึงกับครางฮื่อออกมาทันทีที่ปากร้อนกดทาบลงกับซอกขาด้านในเกือบจะถึงจุดหวามไหวอยู่แล้วเชียว
มือหนาคว้าเอาหมอนใบใหญ่จัดการรองสะโพกเล็กขึ้น ดันขาสองข้างที่อ้ากว้างโน้มไปข้างหน้าจนเผยให้เห็นทางรักปิดสนิทสีแดงอมชมพูที่มองด้วยตาเปล่าแทฮยองก็รู้ว่าไม่เคยมีใครได้กล้ำกลายผ่านเข้าไปมาก่อน
"อ๊ะ เดี๋ยวๆ พี่ อย่าเลียสิ ไม่เอา ฮึก แบบนี้" ยุนกิเอ่ยห้ามปรามตะกุกตะกักสองขาสั่นพับๆเมื่ออีกคนลงลิ้นตวัดเลียตรงจุดนั้น
"อื้มห์ อยู่นิ่งๆสิคะ พี่แทจะช่วยให้กิไม่เจ็บไง"
"แล้วมัน ต้องเลียแบบนี้หรือไงเล่า"
"ต้องเบิกทางก่อน ไม่งั้นกิจะเจ็บตอนที่พี่เข้าไปนะ"
"อื้อ อึ ฮึก เสียว พี่แทกิเสียว อ๊า" ยุนกิครวญครางออกมาอย่างกั้นเอาไว้ไม่อยู่ กายบางบิดเร้าด้วยความเสียว ความเย็นของน้ำลายและความสากของลิ้นใหญ่ทำให้ยุนกิผู้ไม่เคยกับอะไรแบบนี้ถึงกับไปไม่เป็น
"ฮึก อึก อื้อ ทำอะไร กิเจ็บ" ความรู้สึกแน่นตึงทำให้ยุนกิต้องพยุงกายชะโงกหน้าขึ้นมาดูว่าอีกคนกำลังทำอะไรกับตัวเอง
หน้าหวานขมวดเข้าหากันทุกครั้งที่นิ้วใหญ่ดันเข้ามาแล้วถอนออกไปในช่องทางเล็กแคบโดยมีเจลหล่อลื้นเป็นตัวช่วย
"ชู่ว ไม่เกร็งนะเด็กดี พี่จะค่อยๆนะ" แทฮยองผละขึ้นมากอดหอมปลอบอีกคนอย่างใจเย็น ขณะที่นิ้วยังเสียบคาเอาไว้ที่เดิม
"อื้ม จ๊วบๆ" เสียงดูดปากดังขึ้นอีกครั้งเพื่อดึงความสนใจไปที่อื่นก่อนที่แทฮยองจะสอดเพิ่มเข้าไปอีกนิ้ว สองนิ้วคว้านเบิกทางให้กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้
"พร้อมไหม พี่ไม่ไหวแล้ว" ในที่สุดความอดกลั้นของแทฮยองก็สิ้นสุด ร่างหนาผละออกปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวเองด้วยความรวดเร็ว
ท่อนลำใหญ่ที่ดีดผึงออกมาชี้หน้ายุนกิอย่างเกรี้ยวกราด ทำให้ต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความลำบากใจ ถอนตัวตอนนี้ทันไหมนะ ทำไมมันถึงได้ใหญ่ขนาดนั้น เขาจะตายไหมเนี่ย
"ตกใจอะไรคะ"
"มัน ใหญ่ไปไหมอ่า กิกลัว"
"ลองจับดู ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวกิจะชอบจนขอให้พี่เอาอีก" แทฮยองจับมือเล็กให้มากอบกำทำความรู้จักกับท่อนลำร้อนก่อนจะชักนำให้รูดขึ้นรูดลงไปตามความยาว
"ซี้ด มินยุนกิ แค่มือก็ทำพี่เสียวขนาดนี้เลยหรอ"
"พี่แทชอบหรอ" ยุนกิถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นเมื่อเห็นอีกคนครวญครางเหมือนจะชอบ
"ชอบค่ะ แต่เอาไว้วันหลังพี่แทค่อยสอนนะ ตอนนี้พี่แทไม่ไหว อยากเข้าไปในตัวหนูใจจะขาดแล้ว อยากกระแทกหนูแรงๆ"
"งื้อ พี่แท ไหนบอกจะทำเบาๆ"
"จะเข้าไปแล้วนะ" แทฮยองจับอ้าขาเล็กออกอีกรอบถูไถส่วนหัวปริ่มน้ำกับช่องรักที่เบิกทางเอาไว้ก่อนหน้านี้
"อื้อ อ๊ะ" ยุนกิหลับตาปี๋เกร็งรับความเจ็บจากส่วนหัวที่กำลังดุนดันเข้ามา แทฮยองดึงชายเสื้อที่อีกคนยังสวมอยู่ขึ้นไปกองไว้ด้านบน ก้มลงกระดกลิ้นเลียติ่งไตยอดอกเล็กที่แข็งสู้ทันทีที่โดนแตะและสลับดูดเลียอีกข้างไม่ให้น้อยหน้ากัน
"อื้อ อ๊า เจ็บ หื่อ เสียว"
"สรุปเจ็บหรือเสียวกันแน่คะ" แทฮยองถามขณะที่เปลี่ยนเป็นมาซุกไซ้หน้าคมเข้ากับซอกคอหอมแทน ปากร้อนกดจูบดูดเลียลำคอขาวทั้งสองข้างจนช้ำไปหมด ในส่วนของด้านล่างก็คืบคลานเข้ามาจนสุดความยาวโดยที่ยุนกิไม่รู้ตัว
"เจ็บข้างล่าง ฮ๊า เสียว อึก เสียวข้างบน"
"งั้นเดี๋ยวพี่จะทำให้เสียวข้างล่าง เอาไหมคะ"
"อืม" เสียงครางต่ำดังขึ้นทุกครั้งที่แทฮยองดันแกนกายเข้ามาใหม่หลังจากถอนออกไปจนเกือบสุดลำ
"มินยุนกิ สุดยอดเลย อ๊าห์คนเก่ง" หลังจากถอนเข้าถอนออกแกล้งคนใต้ร่างอยู่นานก็กลายเป็นแทฮยองเองที่จะไม่ไหว ความรู้สึกตอนนี้มันอยากแต่จะกระแทกกายเข้าใส่แรงๆ แต่ก็กลัวว่าคนใต้ร่างจะยังรับเอาไว้ไม่ไหว
"ยุนกิขา พี่แท ซี้ดส์ พี่ขอทำแรงๆได้ไหม"
"กิตามใจพี่แท อึก อื้อ อ๊ะๆๆๆ" พออีกคนอนุญาตแทฮยองก็ใส่แรงเต็มแม็คเลย เอวหนาสาวเข้าหาถี่กระชั่นรุนแรงตามอารมณ์ที่พุ้งขึ้นสูงตอนนี้
"ตอดแรงๆ อ๊า"
"พี่ อ๊า แฮ่กๆๆ กิเสียว" เสียงแหบเล็กบอกกระท่อนกระแท่นตามแรงกระทั้น
"เสียวมากไหมคนเก่ง"
"อืม อ๊ะๆๆๆๆ"
"เสียวมากใช่ไหม ตอดพี่ถี่จัง ซี้ดส์ อ๊า ยุนกิทำไมแน่นแบบนี้"
"พี่ พี่แท อ่า อึก"
"จะเสร็จใช่ไหม" มือใหญ่ช่วยชักรูดแกนแกนเล็กกระตุ้นให้อารมณ์ของยุนกิพุ้งถึงขีดสุดแล้วตอนนี้
"อื้ม กิไม่รู้" ดวงหน้าหวานหลับตาปี๋แต่พงกหัวรับๆไป กัดอมนิ้วตัวเองอย่างไม่รู้จะต้องทำยังไง
"อ๊าส์ อะ ฮึกๆๆ" สุดท้ายกายขาวก็กระตุกสั่นหงึกๆจากการได้ปลดปล่อย หัวสมองขาวโพลนความรู้สึกมากมายตีตื้นเข้ามาทำเอายุนกิถึงกลับน้ำตาคลอออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เป็นความรู้สึกที่ไม่ได้เจ็บปวดแต่ก็อธิบายไม่ถูกว่ารู้สึกแบบไหน
"รู้สึกดีไหมคะ" แทฮยองบรรจงจูบซับน้ำตาให้ด้วยความอ่อนโยน
"งืม" กายที่ยังนอนหายใจระทวยอยู่ครางต่ำออกมาเมื่อคนด้านบนขยับส่วนที่ยังเชื่อมต่ออีกครั้งเนิบนาบ
"งั้นตาพี่บ้างนะทีนี่"
"อ๊ะๆๆ" ทุกจังหวะที่โดนกระทุ้งใส่ยุนกิแทบจะห้ามตัวเองไม่ให้ครางออกมาไม่ได้
"ยุนกิ"
"พี่ อ่า เบาหน่อย กิอื้ม ตรงนั้น" หน้าท้องแบนเกร็งรับความเสียดเสียวสองมือกำผ้าปูจนยับยู่ยี่
"ตรงนี้ใช่ไหม"
"พอแล้วๆ อื้อ พี่ พอก่อน ไม่ไหว อ๊าส์ มันเสียวไป" ปากเล็กห่อเข้าหากันร้องครวญครางวอนขอ ตรงที่อีกคนเน้นกระแทกใส่ให้โดนจุดเสียวนั้นซ้ำๆ มันมากเกินไปยนุกิรู้สึกว่าตัวเองจะไม่ไหวเอา
"ฮื่อ ฮึก กิไม่ไหวอีกแล้ว อ๊า"
"พี่ก็ไม่ไหวแล้ว ปล่อยพร้อมกันนะ" รอบนี้ไม่ต้องถึงมือของแทฮยองนักเรียนหัวไวก็จัดการตัวเองได้อย่างรู้งาน
แทฮยองรวบเอวเล็กไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง จับกระแทกกระทั้นเข้าหาลำกายใหญ่เอวสอบเด้งสวนกลับเข้าหาลึกและถี่จนคนใต้ร่างหัวสั่นหัวคลอนไปเลย เสียงครางดังแข่งกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดของที่นอนสปริงที่รองรับสองร่างเอาไว้ตอนนี้
ไม่นานเสียงคำรามลั้นก็ดังก้องภายในห้อง กายหนากระตุกถี่ๆใส่คนใต้ร่างรุนแรง ความรู้สึกอุ่นวาบเมื่อน้ำคาวถูกปลดปล่อยเข้ามาเต็มช่องทางรัก ยุนกิเองก็สุขสมออกมาอีกรอบพร้อมกันหน้าท้องแบนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบคาวของตัวเอง
"อื้มห์ ยุนกิ โคตรสุดยอดเลยวะ แฮ่กๆๆ ฟอด" แทฮยองทิ้งกายลงมาฟัดหอมคนตัวเล็กด้วยความอิ่มล้นทั้งที่ยังไม่ได้ถอดถอนแกนกายชายออกไป
"อื้อ พี่ หนัก"
"อีกรอบไหวไหม"
"ห๊ะ!" ยุนกิถามอีกตนตาโต นี่เขายังไม่ทันได้พักให้หายเหนื่อยเลยนะ แต่ว่าอีกส่วนที่ยังคาอยู่ทำไมมันแข็งตัวขึ้นมาอีกแล้วละ
"อีกรอบนะครับ"
"ไม่เอา กิเหนื่อยแล้วนะพี่แท"
"เหนื่อยอะไรกัน พี่แทเป็นคนทำไม่เห็นรู้สึกเลย"
"พี่แทอ่า อื้ม อ๊ะ" เสียงปฏิเสธกลายเป็นเสียงครวญครางเพราะมินยุนกินะเคยขัดใจแทฮยองได้ซะที่ไหน
ไม่รู้คิดถูกหรือผิดแต่ก็คิดมาดีแล้วที่ยอมให้ของขวัญชิ้นนี้ ได้แต่หวังว่าอีกคนจะรักษาของขวัญที่ให้เป็นอย่างดี หวังว่าชีวิตที่ฝากเอาไว้แทฮยองจะไม่ทิ้งขว้างหรืิอปล่อยมือจากกัน เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นยุนกิเองก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร มินยุนกินะให้คิมแทฮยองไปหมดแล้วทั้งชีวิตและจิตใจ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น